Gülşen Bektaş

S İ T E M

Bu sitem kime, kim duyar sesimi?
Tüm ümidini bana bağlayan cefâkar annem mi?
Karşımda ağlayarak bana birşeyler anlatmaya çalışan babam mı?
Telefonun öbür ucunda "son senen" diyen kardeşlerim mi?
Yoksa yalnızlığımı tokmak gibi beynime indiren arkadaşlarım mı duyacak sesimi?
Bu sitem kime, kim haklı?
Beni özümden koparmak isteyenler mi?
"Emir kuluyuz" diye zulmü alkışlayanlar mı?
Yoksa "Ah evladım, emeğinize yazık!" diyenler mi haklı?
Bu sitem kime, bu sitem niye?
Unuttun mu yalnız başına rüzgarların soğuk estiğini,
Yağmurların sızı sızı yağıp, sessizliğin kurşun gibi geceleri böldüğünü?
Unuttun mu hıçkırıklarının boğazında düğümlendiğini?
Ve bir kaç damlanın acına merhem olduğunu?
Unuttun mu? Sitem etmeye hakkın olmadığını!
Unuttum galiba gerçeğin bir ateş gibi yaktığını
Ve dostun attığı gülün yüreğimi acıttığını.
Unuttum galiba gözlerdeki manasız ifadeleri
Ve sözlerdeki saçma gizemleri.
Unuttum galiba sitem edilecek tek yerin ben olduğumu.
Evet, haksızdım benden başkasına gitmeye;
Sığınacak kapının tek kapının dualarım olduğunu unutup,
O'ndan başkasının vicdan kapısını çaldığım için hata yaptığım.
Serseri mayın gibi sokaklarda dolaşıp da
Aklımı bir köşede unuttuğum için özüme haindim
Oysa, kocaman hırslarımın nefsimde canavarlaşıp
Umudumun uykularımı böldüğü anlarda
Yüreğimdeki gelgitlerin geceyarısı efkarımda
Silmeliydim yalnızlığımın sadece "O" olduğunu
omuzumdaki bu yükün hafif olmayacağını
"İnandım" demenin lafta kalmayacağını bilmeliydim
Ve bilmeliydim, sınandıkça sınanmanın zafer olacağını...